Pagina's

maandag 29 april 2013

huwelijksvitamientjes!!




Als mijn beste vriendin een weekendje uit is met haar man, dan zegt zij altijd met een knipoogje dat zij weer wat huwelijksvitamientjes nodig heeft, en zien wij haar terug glunderen na dat weekend doorgebracht te hebben met haar man.  Na weer een weekje Algerije vond ik dat ook onze vitamientjes op reserve stonden en werd het dus hoogtijd voor een weekendje samen uit.  De cadeaubox voor een puur natuur weekend lag hier nog in de la, dus werd deze gevalideerd en werd de bestemming Ahaus-Alstätte in Duitsland.



Het is altijd een stukje avontuur, want de keuze van je tijdelijke verblijfplaats in een land dat niet het jouwe is, lijkt zowat als spelen op een loterij.  Manlief die deels van zijn werktijd doorbrengt in hotels, heeft dan ook een uitgebreide mening over een goed hotel of verblijf, en daar hij een hekel heeft aan het organiseren en vastleggen van onze vakanties of uitjes gebeuren deze door mij.  Organiseren ligt een stukje in mijn natuur, het zal wel iets te maken hebben met onze genen.  Deels geërfd van mijn vader, die een kei is in het organiseren, niet alleen voor hemzelf, maar voor heel de familie, wat soms wat problemen kan geven.  Ook mijn dochters beweren dat ik er soms over ga, en dat het ook best leuk is om gewoon iets op je af te laten komen en daarvan te genieten.  Dat is avontuur...



 En ons avontuur begon op zaterdagmorgen, na het ontbijt vertrokken wij richting Duitsland, na ervoor te zorgen dat de dochters op tijd en stond onze 4 schatten te eten gaven, toch nog vlug een sms'je naar Anneke met de vraag de katjes niet te vergeten.  Natuurlijk was zij het niet vergeten en kreeg ik een berichtje van haar terug, hoe zou het mogelijk zijn om dit te vergeten, na een e-mail, een gesprek en een sms'je ter herinnering, wist zij ondertussen wel dat er een taak op haar te wachten stond, en zou zij al een echte vergeetkop moeten zijn om deze doorgespeelde gegevens te wissen.  Toch "over" georganiseerd of is het gewoon bezorgdheid  ...  misschien wel een beetje van beide.
Na een 250 km. rijden afwisselend met zon en regen, kwamen wij aan in het rustige dorpje Ahaus, de GPS dame leidde ons naar het hotel Hampshire, dat heel landelijk gelegen is tussen bossen en een uitgebreid golfterrein.  Bleek bij nader inzicht dat dit een golfhotel was, wij hadden wel eens mini-golf gespeeld maar het echte stoere golfen was ons totaal vreemd.


Gelukkig konden wij van op afstand genieten van de geoefende golfer maar ook van de stapsgewijze prestaties van de beginneling.  Wij kwamen zelfs tot de conclusie dat als wij ooit op pensioen zouden zijn, en onze huidige sporten door lichamelijke aftakeling niet meer kunnen beoefenen, dat dit wel eens de ideale sport zou kunnen zijn.  Sociaal contact, uren in de buitenlucht, stappen en plezier beleven aan het golfspel, manlief vond onmiddellijk een alternatief.  Nu ja, sociaal contact vonden wij ook terug in ons dorps-en verenigingsleven, stappen in de buitenlucht kan overal en is op zijn eigen al een sport en sowieso veel goedkoper dan je aansluiten bij een golfclub.  Zo ging het gesprek nog wat verder en concludeerden wij maar dat dit vragen zijn voor later, tenslotte vond hij dat wij allebei nog flinke vijftigers zijn, die houden van uitgaan, lekker eten, sporten en konden wij ons uitleven in onze hobby's.



Al wandelend komen wij aan bij het bos en genieten van de ontluikende natuur.  Overal rondom ons hoor je gekwetter van vogels, wipt een konijntje vliegensvlug voorbij en zwermen de eerste muggen rondom een kleine braamstruik.  Wij stappen verder het bos in, struikelen over omgevallen takken of zelfs hele bomen die de harde winter niet hebben overleefd, genietend van de eerste bosbloempjes, en beseffen dat zelfs onkruid zijn charme heeft.



Het wordt kouder en wij gaan terug richting hotel, waar ik heerlijk geniet van een glaasje droge witte wijn en manlief van een plaatselijk biertje.  's Avonds laten wij ons verrassen door een dineet'je bij kaarslicht en ook het eten is fijn en lekker.  Aan een lange tafel in de andere hoek van de eetruimte zitten zo'n 20 vrouwen na te genieten van hun dagje golf, er wordt gelachen en prijzen uitgedeeld.  Hun leeftijd varieert, en hier en daar zie je een pittig grijs hoofdje knikken naast een blond of bruine jonge kruin.  Net als in het bos mengt oud zich met jong en ieder heeft zo zijn charme.


De volgende dag na een lange wandeling en een gelegenheidsbezoekje aan tante Bieke en nonkel Frans rijden wij zelfvoldaan terug naar huis.  Onze batterijen zijn opgeladen en de vitamientjes hebben hun werk gedaan...bedankt lieve vriendin voor je gouden tip!!

Liefs
Marieke




zaterdag 13 april 2013

Nieuwe leuke BLOG



Na haar studie in Zweden behaalde onze jongste dochter Victoria verleden jaar haar diploma van interieur en meubelontwerp.  Zij is een creatieve duizendpoot en heeft sinds enkele dagen ook haar eigen blog, met de nodige tips en creatieve ideetjes.  Zoals elke nieuwe blogger heeft zij wat steun nodig om haar weg te vinden in blogland.  Kijken jullie even mee op haar blog http://designwithvictoria.blogspot.be/

Jullie zijn schatten - bedankt!!

Veel liefs
Marieke

 






dinsdag 9 april 2013

Tuin in nood






Even nadenken, afbeelding downloaden en tikken maar, eindelijk terug present in blogland.  Zaterdag ben ik al even komen kijken op jullie blogs en ik vond het leuk om jullie verhalen en berichten terug te lezen. Zou het kunnen dat bloggen een verslaving is net als sporten, roken, eten ...ik ga hierover niet verder spitten want dit is voer voor sociologen, psychologen of wat voor "ogen-achtige" ook.  Ik ben nu terug en zoals bij elke weerzien heb ik wel wat te vertellen.

Laat ons beginnen met de avonturen van manlief.Hij heeft ondertussen zijn bezoeken gestaakt aan het ziekenhuis, de laatste 3 maanden was hij er een trouwe klant en volgens de dokter had ie bijna recht op een getrouwheidskaart.  Je kan zelfs zeggen dat hij zich bijna thuis voelde tussen al die witte jassen en vroeg aan verpleegster Ariane voor een glaasje water en aan verpleger Luc voor een extra hoofdkussen.  Ik geef toe, mijn man is een kei in orders geven, waarschijnlijk heeft dit te maken met zijn werk daar in Algerije of zijn roots in het verre Afrika.  Blijkbaar volgde zijn linker nier deze keer zijn bevelen niet op en had deze even de brui eraan gegeven, met als gevolg dat manlief constant buik - en rugpijn had en  de oorzaak hiervan was een knoert van een steen.  Deze niersteen dacht niet aan opgeven,  verbrijzelen was het verdict van de dokter, maar de hoekige steen gaf hieraan geen gevolg en uiteindelijk besliste men het grof geschut te hanteren.  Met enkele rake laserschoten blies zij haar laatste adem uit en kwam zij in tientallen stukjes langs de natuurlijke weg naar buiten.  Ondertussen werd er ook nog een stent geplaatst om de weg van de urine, van de nier naar de blaas te verzekeren en zo ook de zieke nier tijdelijk te beschermen.  Manlief voelde deze stent wel degelijk in hem zitten, wat hem een naar gevoel gaf en pijn.  Ondertussen is steen en stent verdwenen en is manlief weer actief aan het werk en vertrekt hij binnenkort weer voor enkele weekjes Algerije.



Een tweetal weken geleden is onze oudste dochter  "kleingrond" bezitster" geworden van een leuk huisje.  Het oorspronkelijke huisje is enkele eeuwen oud maar werd verschillende malen gerenoveerd.  Anneke wilt er dan ook nu haar stempel op plaatsen en werd er de laatste dagen driftig met hamer en beitel tegenaan gegaan.  Alsof een bom is ingeslagen ligt de keuken en terras er zieltogend bij, wachtende op betere tijden.

 http://sphotos-a.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/3632_10152386291106664_2105681739_n.jpg

Het onkruid in het stadstuintje was niet meer te onderscheiden van de heesters die er ooit groeide, het leek wel op het verblijf van Doornroosje.  Na een grondige snoeibeurt geleek het  tuintje niet meer op een mini tuintje maar meer op een tuin, de betovering was verbroken.
En als de prins op het witte paard verscheen de buurvrouw op het toneel.  Gelukkig en tevreden was zij, eindelijk die onkruid troep weg.  Ja natuurlijk had zij  al met de vorige eigenaars beschaafd gedialogeerd, zij bevestigde dat het brave mensen waren, maar groene vingers hadden ze niet en toch waren zij ook wel een beetje slordig, en blijkbaar volgens buurvrouw niet alléén in de tuin.  Enkele uren na het grote snoeiwerk zagen wij buurvrouw zitten op het bankje achteraan de tuin genietend van de zon, eindelijk had ze weer licht en warmte in haar kleine stadstuintje.  Onze dag was volledig, wij hadden weer een mens gelukkig gemaakt en hopen wij nu dat Anneke een leuke buur eraan overhoudt, want goede buren zijn belangrijk en soms toch ook nuttig, toch?  Daar de euro's langzaam maar zeker voorbij vliegen, heb ik het tuintje van Anneke ingeschreven voor een gratis tuin make-over en de winnaar wordt deze met de meeste stemmen.  Wij zouden het heel leuk vinden mocht het kleine tuintje in nood van ons Anneke deze make-over winnen en dus dacht ik meteen aan al mijn blogvriendinnen.  Mochten jullie willen stemmen op het tuintje van Anneke, klikt dan op onderstaande link en stemt voor het tuintje van Anneke:

http://www.tuininnood.be/vote.php?uid=6030942891






Tussen dit alles komt nog het implementeren van een nieuw softwarepakket (SAP) binnen het bedrijf waar ik werk, dit brengt dan ook de nodige stress mee waardoor ik 's avonds uitgeput neerzakt in mijn zetel.  Na het kijken van het wereldnieuws met zijn oorlogen, politiek gerotzooi,  rondes van Vlaanderen, bijkomende belastingen, rode Duivels die naarstig "sjotten" op een balletje of het geroddel rond de één of andere VIP, vallen mijn oogleden langzaam dicht en vertoef ik vlug in droomland, met of zonder droom.  En als ik droom dan is het van zon, warmte en kleuren van bloemen die mijn tuin sieren...waar blijft de lente, ik wacht al zolang op haar, maar ik weet dat ze weldra zal komen en dan...wel dan neem ik enkele dagen verlof en wordt mijn fiets mijn trouwe gezel tussen velden en wegen, en rijd ik de ronde van mijn brabantse dorpen...Were di!!



Liefs
marieke