Pagina's

vrijdag 22 februari 2013

Samen uit met dochter Anneke




Wat kan je als moeder toch genieten van een dagje uit met de dochters.  Gezellig keuvelen, wandelen in de stad, wat vrouwelijke logica over een jurkje, neen die kleur staat je echt niet mama, durf en experimenteer wat meer, probeer toch deze met die Picasso figuren en grote armsgaten eens …

Bij een tas koffie met gebak luister ik dan naar "die" geheimpjes die je alléén maar  vertelt aan je moeder en wordt meestal de afsluiter van zo'n heerlijke namiddag een lekker etentje  met een glaasje wijn.  



Op zo’n namiddag vonden dochter Anneke en ik enkele maanden geleden in een kringloopwinkel een oude versleten Franse zitbank met  bijpassende maar even versleten Bergère zetels.  Wat verderop in de loods verstopt achter een grote bruine meidenkast stond verweesd de secretaire met Versailles stoeltje, blijkbaar van dezelfde Franse familie als de zitbanken.  Eerst nog even overleggen met de man van de kringloopwinkel wanneer deze konden geleverd worden.  Mits een kleine vergoeding leverde hij met een knipoog naar onze dochter de zitbank  en zetels en werd ik weliswaar zonder knipoog de eigenaar van de secretaire en stoel.  







Zeer zeker hadden zij een “vielle france” charme en mits de nodige opsmuk zouden deze banken kunnen pronken tussen de moderne meubeltjes van dochterlief.  Net zoals bij sommigen onder ons, krijgt een oude karkas mits een likje verf en de nodige ingrepen een andere allure.   De gebleekte fluwelen bekleding alsook de honderden verroeste nagels verdwenen na enkele uren werk en wat pijnlijke vingers.
Een likje lakverf veranderde de blik van oud naar nieuw.  Na wat flaneren op de stoffenmarkt vonden wij de juiste stoffen die de nodige link konden leggen tussen modern en klassiek.
Met enkele tientallen meters stof kwamen wij terug thuis en kon de metamorfose beginnen, maar daarvoor hadden wij wel een experte nodig, want schilderen kan, maar zelf stofferen dat was voor ons toch een stapje te ver.   



Dus gingen wij even aankloppen bij de plaatselijke bekleders, en dat aankloppen werd duur, zelfs heel duur.  Daar stonden wij dan met onze gestripte zetels en meters stof, maar zegt het spreekwoord niet, wie zoekt die vindt en wij vonden de unieke parel.  Dank zij het bloggen kwam ik terecht bij Martine, een kwieke dame die met haar nodige ervaring en aan “zeer” democratische prijs, onze aanwinst een nieuwe look kon geven. 


Het ophalen bleek ook geen enkele probleem te zijn en daar ging Martine met de oudjes “reichting de Vloanders” .  Een tweetal weken later was zij terug, en ja de betovering had plaatsgehad, neen niet uit haar koets maar uit haar volumewagen kwam het bankstel tevoorschijn in een prachtige zwarte bekleding en ook de Bergère zetel was heel mooi geworden. 


 





De dochter was natuurlijk laaiend enthousiast en zij maakte al plannen waar en in welke hoek van de zitruimte het bankstel haar vaste stek zou vinden en de Bergère zetel zou een plaats krijgen aan het venster in haar slaapkamer.  In afwachting op de face lift van haar pas aangekocht huisje mocht ik van deze vernieuwde oudjes nog even genieten bij ons thuis...voorlopig dan toch...





 



Liefs
Marieke