Pagina's

zondag 27 januari 2013

Slechte start...






Na de vele wensen van vreugde, liefde en gezondheid heeft blijkbaar deze laatste wens zijn opdracht niet goed begrepen, want het jaar stond maar in zijn startblokken en manlief werd dringend opgenomen in het ziekenhuis.  De laatste weken had hij pijnscheuten in de onderbuik en rug, bleek na de nodige analyses dat er een vernauwing was tussen blaas en nieren.  Verleden week vrijdag had manlief een slapeloze nacht met de gekende pijnen, maar deze keer kwamen ze telkens venijniger weer, waardoor manlief vlugger dan voorzien werd opgenomen in het ziekenhuis.  Het werd een kijkoperatie en een stent werd geplaatst tussen blaas en nieren.  Als wij de ziekenkamer binnenkwamen lag daar een euforische man die nu alles relativeerde, lachend en neen hoor hij had helemaal geen pijn meer, alleen maar honger. Als een echte levensgenieter  verlangde hij naar een lekker belegd broodje en niet die mini porties  ziekenhuistroep. Onze oudste dochter vroeg welke verdoving zij haar vader hadden toegediend want deze konden wij misschien ook gebruiken als "de papa" een minder goede bui had...
Ondertussen is manlief terug thuis en volgende week worden de nierstenen verwijderd, deze kleine steentjes zaten verborgen in de nier en werden verhinderd de natuurlijke weg te nemen daar deze versperd was.  Ondertussen en dank zij de nodige werken zou deze weg terug vrij  zijn, zodanig dat alle verkeer weer mogelijk is.





De eerste week thuis had manlief toch nog wel de nodige pijnen en genoot hij vanuit zijn luie zetel van het prachtige tuinlandschap, helemaal wit en rustig, kijkend naar de koolmezen die van het ene voederhuisje naar het andere vlogen.  Een band ontstond er tussen manlief en vrouw merel, want zij kwam onverschrokken haar nootjes oppikken tot voor het keukenraam en ook het roodborstje tikte bijna op het raam "tiktiktik, laat mij erin..."  Ik genoot ervan om manlief zo rustig te zien, deze keer niet opgefokt tegen de tijd in, hij had tijd... nu...tijd om waar te nemen, te genieten en contact te leggen met die prachtige natuurlijke dingen rondom ons. 




Ik kon nu met een gerust hart manlief alléén thuis achterlaten daar bij zijn vogelvriendjes en zelf beginnen aan mijn werkweek.  Zoals altijd was er op het werk de nodige stress en drukte en genoot ik van mijn lunchbreak om een wandeling te maken in een nabij gelegen bosje en na zo'n drukke werkweek en weekend verlangde ik naar de rust en stilte zodanig dat mijn energiebatterij terug werd opgeladen en paraat staat voor een volgende werkweek.



Vrijdags is voor mij de mooiste dag van de week, ik hoef niet naar het werk en na de wekelijkse poetsbeurt kan ik genieten van die heerlijke gestolen vrije uurtjes.  Deze week bracht ik een uurtje door in de nabijgelegen kringloopwinkel en vond dit prachtig koffie set.
Voor deze democratische prijs kon ik het echt niet achterlaten en aangekomen bij de balie had ik al meteen prijs, een dame vroeg mij of ik dit prachtige set niet wou doorverkopen, want dit was het nu wat zij nodig had voor de nieuwe landelijke keuken van haar zoon.  Ik knikte, bevestigde dat ik haar begreep en met een glimlach vertelde ik haar dat...ik het niet verkocht, want ik vond het zelf zo mooi en sierlijk.  Ik wenste haar nog veel geluk met het zoeken naar het  gewenste koffie set, zei haar gedag en ging als een trotse pauw met mijn sierlijke aanwinst naar huis.  Een mooie afsluiter voor een toch wel hectische week!!

Liefs
Marieke

zaterdag 12 januari 2013

Weer een jaartje ouder...


Wat een leegte zo na die spetterende feestdagen, ik kijk altijd zo uit naar de kerstperiode want ik hou van die gezellige sfeer, vooral als ik door onze dorpsstraat of verlichte winkelstraten loop dan voel ik mij net als een kind en kijk ik nog altijd met ogen vol bewondering naar al die schittering, warmte en gezelligheid.

Vijfenvijftig jaar geleden zat ook mijn moeder mee aan de kersttafel met een enorme dikke buik want zij was toen zwanger.  Zwanger van mij en... mijn zusje.  De medische wereld kende nog geen scanners of echografie en zij wist ook niet dat zij 2 kindjes mocht verwachten.  Op 11 januari werd ik als eerste geboren, noemt het puur geluk of "destiny"... ik was een mager kleintje maar wel kerngezond, mijn zusje kwam kort na mij op deze wereld, maar zij had minder geluk, met de navelstreng rond het hoofdje maakte zij geen enkele kans om heelhuids uit dit avontuur te komen.


Samen met mijn vriendinnen vierde ik gisteren mijn 55ste "omwenteling",  wat gaat het allemaal snel voorbij, of is dit eigen aan ouder worden.  Wetende dat de tijd niet meer oneindig voor je is en dat je je realiseert dat dit alles hier maar tijdelijk blijkt te zijn.  Maar geen zware filosofie meer want gisteren vlogen wij er samen in en hebben heerlijk genoten van het samenzijn en het lekkere eten.

Vera is een fijne vriendin, die ondanks haar verdriet, zij verloor enkele weken geleden haar mama, ook present was.  Zij is een fantastische bloemschikster en zij maakte voor mijn verjaardag net als alle andere jaren een bloemstukje, maar deze keer was het iets heel apart.  Een kanten strookje was zichtbaar tussen de bloemen, zij vertelde mij dat dit strookje afkomstig was van een kanten hemdje van haar inmiddels overleden moeder en wetende dat ik weg ben van kant, wou zij dit met mij delen.  Dit was een zeer emotioneel moment en ik beloof je Vera dit kleine stukje kant blijf ik voor altijd koesteren...
Het verdriet rond het verlies van haar moeder is voor haar heel zwaar, zij heeft haar tot het einde toe verzorgd, vertroeteld en bijgestaan.  De mooie herinneringen vullen het gevoel van leegte en verlies.  Deze gevoelens kennen vele onder ons, want bij het verlies van je moeder verliest je een stuk jezelf... 


Een mooie mini orchidee staat nu te pronken op mijn buffetkast, want ook mijn jonger zusje was mij niet vergeten.  Zij is een schat van een vrouw, een lieve moeder voor haar kinderen en een zusje uit de duizend...Dank U lieve Chris!!




De berichtjes van gelukwensen kwamen zowel digitaal als geschreven binnen en dat maakt een mens gelukkig.  Het zijn maar woorden, maar zij raken je heel diep vanbinnen, zij geven je de kracht om verder te gaan en te beseffen dat je in deze soms harde wereld, er mensen zijn die om je geven...



en vanmorgen kon ik nog lekker nagenieten van deze prachtige avond en mooie woorden.

Het kan soms verdrietig  zijn om ouder te worden, maar prettig om te rijpen (B.Bardot)