Pagina's

zondag 30 december 2012

Gone with the wind...but not forgotten






Kerst is  voorbij, de pakjes onder de kerstboom zijn uitgepakt, het mooie inpakpapier is deels gerecupereerd en het andere deel bevindt zich in de grote papierbak.  Zoals elk jaar en volgens onze familietraditie  worden de kleurige geschenkjes opengemaakt met kerstdag.  Toen onze dochters nog kleine meisjes waren, was het altijd een weddenschap wie nu als eerste het voor hen bestemde pakje mocht openen, het was telkens weer raden welk pakje voor wie  was.  Zelfs nu de kinderen geen kinderen meer zijn, maar volwassen vrouwen staan zij erop om kerstdag bij ons thuis door te brengen.  Ook dit jaar was het een prettige bedoening, na een glaasje champagne met wat hapjes nodigde de rood versierde kerstboom ons uit om hem te bevrijden van de vele pakjes.   Bij het openen van mijn kadootjes vond ik het boek Vintage van Nina Hartmann, alsook kleine klussen voor dummies (is echt wel nodig nu ik vaak alléén thuis ben), een ecologisch pakketje voor het zelf maken van kaarsen, een joggingbroek en een dvd met de allerlaatste film van Woody Allen "Midnight in Paris".

Ik ben gek op films met "body",   maar ook kan ik lekker wegzwijmelen van oude klassiekers zoals Breakfast  at Tiffany's,  Casablanca, Cat on a hot tin roof, The wizard of Oz maar één van de "the old must seen movies" is toch wel Gone with the wind.


Film is gebaseerd op het boek van Margaret Mitchell, oorspronkelijk stond deze gekend als een keukenmeidenroman maar werd door zovele Amerikanen gelezen dat het binnen de kortst tijd in de bestsellerlijst stond.  De filmreus MGM kocht de rechten van het boek op en zou het vervolgens verfilmen. In 1938 werd bekend gemaakt wie de hoofdrollen zouden gaan spelen. Clark Gable was met veel moeite binnengehaald voor de rol van Rhett Butler. Het wachten was op de degene die de rol van Scarlet O’Hara zou gaan spelen, het werd de Britse Vivien Leigh die de uiteindelijke rol kreeg. De film zou 4 miljoen dollar gaan kosten en was voor die tijd een enorm bedrag.



Het verhaal begint bij aanvang van de burgeroorlog op het landgoed Tara.  Scarlett is een mooie jonge vrouw met een krachtig karakter die verliefd is op Ashley, doch deze trouwt met de wat saaie Melanie.  Uit wraak trouwt Scarlett met de broer van Ashley, maar deze sneuvelt op het slagveld.  Maar treuren doet zij echt niet lang en zij ontmoet de knappe levensgenieter Rhett waarmee zij constant een liefde/haatverhouding heeft.  Hij weet van de liefde die Scarlett koestert voor Ashley en blijft afstand houden.


Kort daarna loopt alles mis, er vallen veel doden, Atlanta staat in brand en haar geliefde landgoed Tara wordt geplunderd.
Scarlett blijft echter verliefd op haar jeugdliefde Ashley, maar hij wijst haar af en om hem uiteindelijk een loer te draaien trouwt ze met de knappe Rhett.  Na de dood van haar vader, het dodelijk ongeluk van haar kind en dan nog het vertrek van Rhett beseft ze pas wat zij allemaal heeft aangericht.  Ze beseft echter te laat, dat ze echt is gaan houden van Rhett.





Een opwindend liefdesverhaal ten tijde van de burgeroorlog maar ook de afschaffing van de slavernij komt aan bod.


Het script bevat talloze beroemde uitspraken, waarvan Clark Gable's "Frankly, my dear, I don't give a damn" nog wel één van de allerbekendste is geworden.



Sommige bekritiseren deze film als "te" zoet, zielig en te veel soaptoestanden, vergeleken met de huidige movies zal dit inderdaad zo wel zijn.  Toch bij het kijken van oude films moet je je fantasie gebruiken en teruggaan in de tijdsgeest van toen... nou ja dit is dan ook weer niet aan iedereen gegeven. Nu ondanks alle kritiek blijf ik dit een mooie film vinden en kan ik niet alléén genieten van het verhaal, maar ook van de prachtige decors en kostuums.





en net als elke film of boek is er hier ook een moraalles aan verbonden  :

                                       "je beseft pas wat je hebt gehad ... als je het kwijt bent..."

Liefs Marieke


zondag 23 december 2012

Ik wens...


Uren van dromen,
dagen van plannen.
Weken van gelukkig zijn
Maanden van kleuren.
Een jaar van genieten en
LIEF zijn voor elkaar

Het is een afspraak.


Prettige kerstdagen
Marieke

zondag 9 december 2012

Een familieverhaal...


Eindelijk de kartonnen kerstdozen van de zolder gehaald, alléén deze met rode kerstversiering, want dit jaar wordt het ten huize Marieke een rode kerst.  Heeft niets te maken met politieke voorkeuren, maar zoals ik reeds eerder vertelde vindt je op onze zolder "slechts" 2 soorten kerstversiering.  Twee dozen met traditioneel rood en 2 dozen met zilverwitte kerstspulletjes.  Neutraal staat de kerststal, zo'n 30 jaar geleden werd deze  geknutseld door manlief, een eenvoudig maar mooi houten schuurtje en gehuisvest door afschuwelijke plastieken personages.




 Al jaren ben ik op zoek op plaatselijke kerstmarkten naar vintage kerstfiguurtjes.  De kerststal is een bescheiden schuurtje en dus geen riant landhuis, de figuurtjes dienen dan ook klein te zijn en ook hun uitstraling vind ik belangrijk.  Zo'n chagrijnige Jozef of een debiel herdertje vind ik maar niets, komt daarbij ook nog de prijs.  Als ik dan zo'n figuurtje leuk vind, dan is de vraagprijs zo hoog dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat de verkoper zo'n bedrag over de lippen krijgt, zonder rood te worden tot achter de oren.  Neemt niet weg dat elk jaar opnieuw de kerststal erbij hoort met de plastieken figuurtjes.  Maar opgeven doe ik niet, de volhouder wint en ooit vind ik die kleine mannetjes die perfect passen in het klein bescheiden stalletje.







Ook de grote serviezen kast werd gepimpt en kreeg een rood kersttintje mee.


De langverwachte schouwmantel krijgt eveneens een rode gloed zelfs zonder vuur straalt ze warmte en gezelligheid uit.  Ik heb jaren geduldig gewacht op dit bouwwerkje in Franse steen, het leek wel een beetje zoals wachten op Godot met dat verschil dat de schouwmantel wel kwam en ik er nu echt kan van genieten.




Ook dit jaar verwachten wij  vele kerstkaartjes van familie en vrienden met gedichten en spreuken die ons warmte, vriendschap en goede gezondheid wensen.  In afwachting hiervan prijkt er op het wenshart een oude postkaart van mijn grootvader, als éénjarige baby.  Een mooie herinnering en een treurig familieverhaal, want ooit waren mijn overgrootouders gekende brouwers in Brussel.  Zij waren welstellend en leefden in luxe en weelde, personeel, feesten en plezier het was voor hun gekend terrein.  Maar het sprookje kon niet blijven duren en door wanbeheer van mijn overgrootvader ging de zaak op de fles, en werd om de hoge schuldenlast te vergoeden het prachtige huis met meubels en al openbaar verkocht voor een habbekrats.  Een les voor het nageslacht, en de postkaart is één van de weinig overblijvende herinneringen aan dit sprookje dat eindigde op een nachtmerrie.



De kerstsfeer omringt je als een draaikolk, je kan er niet van onderuit.  Aan de voordeur hangen alvast de mini schaatsen die ik voor 2 euro vond in de kringloopwinkel.



Wat zou overgrootvader zaliger hiervan denken...zijn achterkleindochter al snuffelend in de afgedankte spulletjes van anderen...maar een oud Vlaams spreekwoord geeft een antwoord hierop :  "Wie het kleine niet eert is het grote niet weerd"  - nietwaar overgrootpapa....




                                                       Liefs Marieke


zaterdag 1 december 2012

swap en bloggen






Ik deed onlangs mee aan mijn eerste swap, een kerst swap georganiseerd door Valerie van het blog http://atelier-valerie.blogspot.be/.
Mijn swapmaatje werd Nathalie van het blog http://nattieshandwerkhoekje.blogspot.be/ .
Deze week ontving ik met de post het pakketje en wat een verrassing.

In het pakketje vond ik leuke "rode" spulletjes voor kerst en Nathalie je kleurkeuze komt goed uit, want dit jaar is het "rode" kerst bij ons, verleden jaar werd de kerstboom en het huis versierd met wit/zilveren kerstballen, slingers, engeltjes. Bewust kies ik slechts voor deze 2 kleuren, gedeeltelijk ook omdat de plaats op zolder beperkt is en omdat anders manlief niet zo gelukkig is als de zolder voor de helft wordt ingenomen met kerst spullen, tja een mens moet de kerk in het midden houden hé...

Hieronder mijn pakketje dat ik op mijn beurt verstuurde naar Nathalie. 


Ondertussen kreeg ik ook al een mailtje van Nathalie dat niet alleen zij het leuk vond maar ook haar kinderen genoten van deze kerst swap.  Gaan jullie ook eens een kijkje nemen op haar blog, zij is nog niet zo lang in blogland en zou het wel leuk vinden dat jullie een bezoekje brengen op haar blog http://nattieshandwerkhoekje.blogspot.be/


Haken is voor mij een nieuwe hobby, bij het kijken van de blogs ontdekte ik leuke haak ideeën  en dus probeerde ikzelf dit ook maar even  uit.  En ik geef toe dat het niet altijd van de eerste keer raak is, maar volhouden is de boodschap.

Ik voel mij nog altijd thuis in blogland en ook al lukt het dagelijks bloggen niet toch kan ik in mijn vrije tijd volop genieten van het  bloggen. 
Ook al beweren sommige dat het bloggen verleden tijd zou zijn en vervangen wordt door nieuwe communicatie vormen zoals Twitter, facebook ...is bloggen voor mij een ontspanning en verrijking.

Toen wij alleen maar een podium hadden was elke voorstelling een toneelstuk.  Nadien deed de film zijn intrede en verhuisden de verhalen naar het witte doek.  Nog veel later nam de TV deze rol over en zo kunnen wij nog een tijdje doorgaan.  Elke nieuwe evolutie is een verrijking en trekt dan weer een groter publiek aan maar dit neemt niet weg dat je nooit meer naar toneel gaat of bioscoop.

Ik heb bij het bloggen al veel "toffe"madammen ontmoet, creatieve geesten en talent ...neen het bloggen is nog niet dood en wij zijn daar met zijn allen het bewijs van..

Liefs
Marieke