Pagina's

zaterdag 27 oktober 2012

Marieke's oogst...




Verleden week was het hier druk, druk, druk... Dinsdag een dagje extra verlof genomen en met een temperatuur van rond 23°C nog heerlijk in de tuin gewerkt.  Snoeien van rozelaars, opbergen van tuinmeubels alsook de laatste oogst binnengehaald.  Ik geniet nog even van de lekkere zoete smaak van de aardbeien, de paprika's worden in stukjes gesneden en nadien verdwijnen zij in kleiner formaat richting diepvriezer.


De peren en noten blonken uit van afwezigheid, de appels en druiven waren iets beter vertegenwoordigd, maar ook niet zoals andere jaren... ondanks hun geringe aantal heb ik toch mijn ontsapper uit de kast gehaald, zo'n ideaal ouderwets maar nuttig ding om zelf bewaarbaar sap te maken van iedere vrucht.   



20 kg. appelen gingen de sauna in en veranderde van een mooie ronde vorm naar een dikke brij.  Het lekkere gesuikerde vocht werd opgevangen en bewaard in glazen flessen.  Ook de druiven namen een kijkje in deze warme sauna en het sap is zo gesuikerd dat ik mij de vraag stelde waarom er steeds suiker wordt toegevoegd bij de gekochte sappen die je koopt in onze grootwarenhuizen.  Het zal wel een soort van joint venture zijn tussen de ene of andere suikerbaron en de sappenfabrikant...money makes the world go round...



Mijn afspraak met moeder natuur is eenvoudig, zij levert mij het product en ik verwerk haar producten zo natuurlijk mogelijk en mijn eindgebruikers genieten van deze eerlijke samenwerking.  Anneke, Victoria en manlief kunnen straks genieten van een lekker appelsapje en ik...momenteel kan ik geen appel  meer zien of ruiken...in heel het huis hangt er een zoete appelgeur en na het opruimen van de ontsapper plof ik even neer in mijn zetel, ook de producent heeft rust nodig.




Ook de allerlaatste roosjes in de tuin krijgen een eindbestemming in de woonkamer.  Het zal niet lang meer duren dat deze laatste lieverds (ik hou zo van rozen) hun tere blaadjes verliezen maar nu geniet ik nog even van deze schoonheden.






Diezelfde avond na een glaasje wijn loop ik even naar de keuken en schrik mij een ongeluk.  Ik ben nog altijd alleen thuis en alhoewel ik mij veilig voel thuis, ben ik toch extra alert.  Voor het raam wiegt een afgevallen druivenblad op en neer, zo maar...zonder koordjes of hulpmiddel.  Dit kan niet...nogmaals kijk ik ongelovig naar dit mysterieus verschijnsel tot ik beslis om even het buitenlicht aan te steken en dan verandert mijn angstige blik in een glimlach.  Daar bengelt ons verdord druivenblad aan een draadje van een spinnenweb.  Gerustgesteld neem ik er mijn foto apparaat bij om dit bijzondere moment vast te leggen voor het nageslacht...






Moe van een drukke dag ga ik richting slaapkamer gevolgd op afstand door ons Siske.  Eénmaal in bed, neem ik het boek "Vergrijzing" van Diane Broeckhoven en lees hoe je feestelijk en soms met de nodige tragiek oud kan worden...volgens Diane de gelukkigste periode van haar leven en haar plezier brengt ze ongecompliceerd over op de lezer.  Een mooie afsluiter voor een kwieke, drukke vijftiger....

Liefs
Marieke

zaterdag 13 oktober 2012

Het regenvrouwtje vertelt...




Het regent, het heeft geregend en het zal nog regenen, dit zijn de weersvoorspellingen voor dit kleine Belgenland.  De associatie die een verre kennis ooit met ons landje maakte was land van regen, bier en frietjes.  Ik vroeg hem wat zijn ervaring was met Frankrijk, onmiddellijk kreeg ik het antwoord te horen zon, wijn en jolie mademoiselle...de ouwe snoeper... bij dit laatste woord kreeg hij pretoogjes en genoot blijkbaar al van deze Franse geneugten.



Stel je even voor dat ik een Zuid-franse mademoiselle of lieve madame zou zijn, dan was ik nu aan het genieten van een heerlijk zonnetje met een grote strooien zonnehoed op het hoofd en nipte van mijn rode franse vin samen met mijn knappe monsieur en konden wij straks samen gaan werken in onze jardin.  Laat mij nog even dromen... Terug van mijn droomreisje stel ik vast dat het nog altijd regent.  Mijn Vlaamse monsieur komt net van buiten en lijkt op een doorregende poedel, hij gromt iets van "verdomme wat een weer" gaat in zijn luie zetel zitten en neemt zijn iPad met muziek van de sixties.  Ook hij zweeft even weg in zijn droomwereld.  Even hoor ik hem luid meezingen van "we all lived in a yellow submarine, yellow..." en je zou het verdomd gaan geloven dat wij in een submarine zitten met al dat water rondom ons...
Hij lijkt wel even op die jonge knappe gast die ik 35 jaar geleden ontmoette op een carnaval fuif en waar ik tot over mijn oren verliefd op werd.  Ik geniet nog even van dit beeld uit het verleden want overmorgen moet hij weer weg, terug naar Algerije.


Telkens weer een hele aanpassing om na 3 weken samenzijn terug om te switchen naar het leventje van een getrouwde vrijgezel.  Vooral de weekends zijn lang en eenzaam maar gelukkig ga ik door het leven als een bezige bij en kan ik deze vrije tijd benutten voor te schilderen, bloggen, lezen, haken of om weer eens een leuke krans te maken...en ik zou het nog vergeten... wat vinden jullie van mijn hortensiakrans?

Veel liefs
Marieke


vrijdag 5 oktober 2012

Pompoenenvrouwtje


Bij één van mijn laatste bezoeken in de kringloopwinkel, zag ik in een oude kartonnen doos een verzameling aan landen popjes.  Iedereen kent ze wel, die kleine figuurtjes met een kanten schortje waar de naam van het land op vermeld staat en die wij allen kregen van opa, oma of tantes die een overtocht waagden over de grenzen van hun eigen land.

Ook mijn zusje en ik kregen van opa bida telkens als hij terug kwam van een reisje Zwarte Woud of Tirol zo'n landenpoppetje cadeau.   Lange jaren pronkten deze kleine dingetjes in hun oorspronkelijke plastieken doosjes op een rek boven ons bed.  Naarmate wij ouder werden vonden wij deze dingetjes niet echt mooi maar behielden ze toch uit pure nostalgie. En toen wij het ouderlijke huis verlieten om een eigen thuis op te bouwen bleven deze poppetjes achter, en nooit zagen wij ze nog terug.

Met deze nostalgische gedachte in het hoofd,  kon  ik mij dan ook niet bedwingen  in de kringloopwinkel, om dit aardig stofferig prulletje met prachtige hoed mee te nemen.  Zij was afkomstig van  "Bastogne",  een stadje gelegen in de Belgische Ardennen, waar er ooit stevig werd gevochten voor onze vrijheid in WO II en als bewijs hiervan vindt je op het marktplein nog een achtergebleven Sherman tank.





Terug  thuis was de vraag, wat met dit poppetje aan te vangen, zij was best leuk maar in haar huidige verschijning paste zij helemaal niet in ons huisje.   Zij verdween in de "?  mand" en ik zou haar gaan vergeten als ik niet per toeval het boek aan het lezen was van Marijke's mijmeringen.  De creatieve spirit van Marijke verplaatste zich in mij en ja waarom zou ik er geen pompoenenvrouwtje van maken.



Alhoewel ik geen ervaren naaister ben lukte het mij vrij goed om op basis van Marijke's patronen mijn "eigen" pompoenen madammetje te maken en staat zij nu te pronken op de oude Singer stikmachine.


Ook in de tuin blijft er nog wat werk te doen, dus genoot ik ervan om hortensia's te snoeien en genieten wij van onze laatste aardbeien en druiven.  Ik ben nogal gek van hortensia's en knipte dan ook van de verschillende struiken massa's bloemen af voor het maken van mijn jaarlijkse hortensia krans.  En ja, hier heb ik weer een nieuw onderwerp voor mijn volgend logje...

Liefs
Marieke