Pagina's

maandag 30 juli 2012

Tuinavontuur...




Is het jullie al opgevallen dat deze zomer regen en zon  blijkbaar de beste maatjes zijn en als echte maten verdelen zij onderling het zware zomerwerk.  De resultaten van deze samenwerking zijn ondertussen gekend en dan kan je spreken van een echte kwakkelzomer, met flinke onweders, emmers water die zomaar uit de lucht vallen en af en toe een stralende zonneschijn.  En als deze laatste aan de beurt is dan haast ik mij naar buiten om toch maar even te kunnen genieten van deze heerlijke momenten.  Momenten om even door de tuin te wandelen en vast te stellen wat die samenwerking als gevolg heeft op moeder natuur.


De Annabella's zijn dit jaar niet talrijk aanwezig, door wind en regen geteisterd laten zij hun mooie bolle hoofden hangen en hun blad werd weggevreten door een leger slakken.  Deze slijmerige gluiperige wezentjes genieten van deze nattige samenwerking en ritselen overal in, tussen, en op en vreten zich een dikke buik aan lekkere verse blaadjes.  Na hun smulpartij waar ze meestal met tientallen ten aanval gaan laten ze nog enkel een skeletblad achter zich na.



Het blad van de eikenblad hortensia heeft een verdedigingsstrategie opgesteld waardoor de wezentjes haar links laten liggen, hier en daar is er toch eentje die ten aanval gaat maar na enkele happen in het dikke stugge blad trekken ze hun oorlogspad verder op zoek naar andere "lekkere" slachtoffers.


De pluimen van de vlinderstruik verspreiden een heerlijke geur waar vlinders dol op zijn, dus gaan zij regelmatig op bezoek bij Miss Buddleja Davidii.


Zelfs de hogere klasse van de "Rosas" hebben last van dit miezerig weertje, na een fikse regenbui hangen hun hoofdjes triestig naar beneden, ook hun blaadjes vertonen sporen van de nattigheid en roestige vlekken ontsieren hun eens zo groen blad.  Maar zij zijn de high class en bloeien zullen ze...daarvoor ben ik hen zo dankbaar en komt er elk jaar een nieuwe hoogheid bij.   Hieronder een glimp van Mrs. David Austin...


en nog een zuiderse schoonheid ...Madame Isaac Pereire...





Ook vrouwe Ooievaar heeft vlakbij ons huis haar nest gemaakt en op zoek naar lekkere warme pieren zie ik haar statig voorbijlopen.  Haar kop gaat op en neer tot zij Pili ons katertje waarneemt,  zij maakt een akelig keelgeluid, waardoor de rossige Pili het wijselijk vindt om het hazenpad te kiezen.  Zo'n pluimgedoe met lange bek is ook voor hem iets vreemds, daar hij nooit een held geweest is en het ook nooit zal zijn is vermijden de boodschap.



De paarden staan zoals altijd in team deze witte dame na te kijken en storen zich helemaal niet aan haar aanwezigheid, zij blijven lekker verder keuvelen, af en toe een vrolijke gehinnik van een bruin/zwarte merrie die lijkt na te genieten van een leuke mop vertelt door het team.




Genietend van dit schouwspel beslis ik maar om even te relaxen in de laatste zonnestralen van deze Belgische zomerdag.  Ik neem mijn boek en lees  verder over het verborgen dagboek van Jane Austen, vergezelt van de geluiden en dit plattelandstafereel lijkt het alsof ik even in mijn boek stapt en mee geniet van Jane's wereld anno 1810.



 Liefs
Marieke

zondag 22 juli 2012

Mijmeringen...

Onlangs kocht ik het boek "Marijke's mooie mijmeringen", een boek dat gaat over het maken van poppen en beren.  In een feeërieke sfeer van levendige poppengezichtjes, kanten kleedjes en dromerige taferelen laat Marijke's ons binnenkijken in haar droomwereld. En niet alleen Marijke mijmert maar bij het lezen van dit prachtig boek gaat jezelf over in... mijmeringen.



Als kind was ik al weg van poppen, ik kreeg er dan ook veel cadeau bij verjaardagen, sinterklaas of feestjes.  Verlanglijstjes hadden wij niet, was zelfs in die tijd niet passende,  je mocht zomaar niet je wensen opdringen aan anderen. Onze mama wist altijd wel wat haar dochters leuk vonden en zij kocht de juiste pop in opdracht van...sinterklaas en andere gulle gevers zoals bobonneke en tantes.


Op 18 maanden oud kreeg ik mijn eerste pop, zij had donkerblonde lokken en blauwe ogen, zij kreeg de naam van Paola, genoemd naar prinses Paola, het mooie Italiaanse meisje dat prins Albert (nu onze koning) overal vergezelde en  later mee trouwde.
Popje Paola kreeg in al mijn opvoeringen slechts één rol toebedeeld, deze van "mijn kindje".  Samen deelden wij als "moeder en kind" vele avonturen. Ik had geen teletijdmachine nodig want mijn kinderlijke fantasie, bracht ons dan eens in oorlogstijd (naar de verhalen van mijn grootmoeder) en dan weer in Far West stijl (denk maar aan de serie Bonanza).  Of ik speelde gewoon de rol van mijn moeder en Paola speelde Marieke.



Mijn zusje had ook een popje,  zij was zwart en kreeg de naam Nikki, zij kreeg ook haar eigen versje, en 40 jaren later ken ik dit versje nog :

Nikki, Nikki zwart als roet,
wat hebt jij een leuke snoet,
schattig staat je wollen truitje,
en het rokje rond je buikje.
Toe vertel eens bamboela,
is het warm in Afrika...

(Nikkie zei dan....Bambaloemba, boembaboemba, babatchou, boetchouba...)

Ja het is warm in Afrika.


Nikki had een prachtige zwarte snoet, en lieve zwarte krulletjes, zij beleefde waarschijnlijk samen met mijn zusje dezelfde spannende avonturen als ik met Paola.  Soms gingen wij samen op stap en dan was het een leuke bedoening zo met ons viertjes.  Paola en Nikki speelden altijd luidruchtig en durfden wel eens ruziën en dan...kwamen de mama's op hoge hakken eraan en maakten vlug een eind aan deze poppenruzie.  Als kind vonden mijn zusje en ik het leuk om rond te lopen in jurken en schoenen van onze mama, meestal afgedankte spulletjes alhoewel het gebeurde wel eens dat de schoenen niet "zo" afgedankt waren, maar dat wij de nieuwe balschoentjes van onze mama wel eens "leenden", met als gevolg dat wij na een flinke bolwassing die mooie schoentjes nooit meer gezien hebben in de open schoenenkast...


En wij werden ouder, ik ging minder op stap met Paola en uiteindelijk kwam zij terecht in een vergeethoekje van mijn kamer...zij dook terug op in mijn leven enkele jaren later.
Het was zo ver ik ging trouwen en een hele verhuis van persoonlijke spulletjes moesten hun weg vinden in ons nieuw huurhuisje.  Ik ruimde mijn meisjeskamer op en tussen de kleren, boeken en schoenen zat ze daar, zij keek mij aan met haar blauwe kijkers omrand door dikke  aangebrachte potloodlijnen en ik sprak voor de eerste keer weer tegen haar.  Ik vertelde haar dat zij mee mocht, mee met mij op avontuur...


En ...35 jaren later zijn wij nog altijd samen...Paola en ik...nu kijkt ze naar mij elke avond bij het slapengaan, en ik weet dat ze mij nooit meer verlaat...

Liefs
Marieke


maandag 2 juli 2012

een zomerdag aan zee

Als kind bracht ik elke vakantie door aan zee, wij zijn dan in de jaren 1960-70 , mijn vader had toen nog zijn eigen balorkest en trad  geregeld op in casino's, tenten en dancings.  Het hele  gezin verhuisde elk jaar voor 2 maanden naar zee.  Als ik terugdenk aan deze periode is het met weemoed maar ook met gemengde gevoelens van plezier en verveling.  Je maakte voor 2 weken nieuwe vriendjes en daarna vertrokken zij naar huis maar wij bleven, na enkele tranen en een troostend woord van mama, dan maar weer terug op zoek naar nieuwe vriendjes en zo heel de vakantie door.   Ondertussen zijn er vele jaren verstreken en de mooie herinneringen zoals de gezellige avonden en het ruilen op strand van onze papieren bloemen tegen grote schelpen blijven bij, zo gaat dat nu éénmaal als je ouder wordt.



Ook in ons huis vindt je deze vakantiesfeer terug , de inkomhal verwelkomt je in een "Long Island" sfeertje van wit, schelpen, strooien hoedjes....


Vakantie aan zee heeft voor ons een andere betekenis dan voor de allereerste badgasten. 
Men spreekt in het begin van de 19de eeuw over Oostende, als de koningin der badsteden, de badhuizen waren de eerste toeristische gebouwen op de zeedijk.  Ook Scheveningen was een juweel onder de Europese badsteden. Beiden dankten hun beroemdheid aan hun kuurhuizen (Kurhaus), hotels, boulevards en de pier.
De badgasten hadden meestal een goed gevulde beurs, want reizen was alleen weggelegd voor de rijke bourgeoisie.  Men ging naar zee voor de goede gezonde lucht.  Deze rijke heren en dames hulden zich in uitgaanskledij op het strand, de dames hielden boven hun hoofd een  witte kanten parasol, dit om het bruin worden ten alle kosten te vermijden.


De doorbraak van het badtoerisme kwam vooral na de aanleg van de spoorwegverbinding Brussel - Oostende.  De industriële revolutie bracht na verloop van tijd een nieuwe elite met zich mee, weg van de ongezonde industriële stad.  Een nieuwe vrijheidscultuur zag het levenslicht.




De baders waren een ware attractie voor de koketterende strandwandelaars.  Tegen betaling kon je een frisse duik in het zeewater nemen, een badticket gaf recht op het gebruik van een strandcabine, badkostuum en toiletgerief.  Indien gewenst kon je beroep doen op "un maître baigneur", die je persoonlijk begeleidde tot in het water.
Men kleedde zich uit in de strandcabine, die door paarden in de zee werd getrokken.  Je kon dan onmiddellijk in de golven stappen zonder teveel aan de blik van voorbijgangers te worden blootgesteld.  Na het baden werd de strandcabine door de paarden terug naar het strand getrokken.


De uit Engeland overgewaaide attractie was het maken van een strandwandeling op de rug van een ezeltje, ook tennis, zeilen en paardrijden behoorde tot de favoriete sporten van de rijkelui.



Zonnebaden was in die tijd nog taboe.  Het is wachten tot in de jaren 40 vooraleer je de eerste zonnebaders op het strand vindt.
Zoals deze onderstaande foto nogmaals aantoont was deze vorm van vrijetijdsbesteding rond de eeuwwisseling een exclusieve rijke burgerlijke aangelegenheid.
Pas na Wereldoorlog I en na de invoering van verplichte zondagsrust behoorde zulke uitstappen ook tot de mogelijkheden van de midden-en arbeidersklasse.  Een uitstap naar zee werd en is nog steeds een populaire volkse uitstap.



Begin augustus breng ik een dagje door aan zee samen met de vriendinnen, en net als vroeger kijk ik er naar uit, ditmaal niet om papieren bloemen om te ruilen maar naar de gezelligheid van een fikse strandwandeling en het drinken van een rodenbach biertje met grenadine of een beschaafd wit wijntje.  Is er dan zoveel verandert...


Nog een leuke tip, het boek van Diane De Keyzer "Met Madame aan zee" vertelt je in detail de waar gebeurde verhalen van meiden en knechten samen met hun meesters aan zee.  Leuk boek om gezellig te lezen aan het strand, de pier of ... zomaar in je tuin.

Veel liefs
Marieke