Pagina's

vrijdag 24 februari 2012

zij zijn jong en ik ben...



Je zal het al opgemerkt hebben dat ik de laatste tijd wat afwezig ben in blogland.  Dit heeft te maken met mijn werk, verandering eist meer energie en dan kom je 's avonds uitgeput thuis en val je in slaap in je luie zetel.  Gelukkig is er na elke week weer het weekend, waar ik dan weer gezellig mij kan bezighouden met mijn hobby's, zoals bloggen.

Op dit moment is er op het bedrijf waar ik werk veel veranderingen, een jongere generatie komt erbij met nieuwe ideeën, recente computerprogramma's, reorganisatie en dat vergt van de 50 plussers meer inspanning, als je tenminste wilt meevaren in die gekke stroom.  Veel keuze is er niet hoor, het is kop of munt.


Je hoort mij geen kritiek geven op deze jongere mensen, ooit waren wij de eerste generatie vrouwen die daar in het bedrijf werden tewerkgesteld.  Het bedrijf teerde toen op een echte mannenmaatschappij waar vrouwen niet welkom waren.  Wij waren als echte amazones die op onze paarden sprongen en ten strijde trokken tegen dit onrecht dat ons werd aangedaan.  Na ettelijke jaren hadden wij deze zware strijd overwonnen en kregen wij ook onze kansen om onze capaciteiten waar te maken in dit bedrijf.


Mijn mening is altijd geweest dat iedereen een kans moet krijgen, maar dan wel met het nodige respect naar andere collega's toe en wat merken wij nu dat is dat de jongere generatie kost wat kost hogere posities, salarissen willen zonder rekening te houden met de ervaring van hun oudere collega's.  Zij weten immers alles al en hoeven geen gouden raad meer van oude tantes.  Mijn oude baas heeft hier geen mening over en tenslotte is hij binnen enkele maanden op rust en wordt het bedrijf overgenomen door zijn zonen en dochter, dus als directie krijgen wij ook daar een jongere generatie voorgeschoteld. Op dit moment heb ik met dit nieuw beleid geen problemen, maar je ziet wel elke dag het bekvechten van de jongere generatie om toch maar  uit de menigte op te vallen en kans op promotie te maken, zonder enig respect naar anderen toe.


Ik vind het volledig normaal dat jonge mensen ambitieus zijn, en niet alléén jonge maar ook oudere mensen kunnen  vrij ambitieus zijn, maar het heeft te maken met de manier waarop en daar heb ik het dan wel wat moeilijk mee.  Je krijgt de indruk dat je er niet meer bijhoort en dat gevoel is voor velen onder ons nefast, want dan wilt je nog één ding, zo vlug mogelijk weg.  Maar ook weggaan is geen oplossing, want wie geeft nu nog werk aan een bende 50 jarige...veel werkkeuze hebt je niet meer op die leeftijd en dan voelt je je als een rat in een val.



Ergens moet ik wel toegeven dat ik soms mijn hoofd op hol laat brengen door andere collega's en dan komt die amazone van weleer weer terug naar boven.
Maar het bestijgen van mijn paard gaat wat trager en mijn wapens wegens zwaarder en de overwinning is helemaal niet zo zeker meer.  Maar éénmaal een amazone, altijd een amazone, opgeven komt niet voor in onze woordenschat.

Liefs
marieke

zondag 19 februari 2012

AWARD!!


Stel je voor, ik krijg een award, wel dan mag je toch best een beetje trots zijn, vooral ook omdat ik die kreeg van Esther (http://derdijkbrocante.blogspot.com/), bedankt Esther hiervoor, voor jou  dit roosje...



Het is dan ook de bedoeling dat ik jullie 7 dingen over mijzelf vertel, jullie weten inderdaad al veel over Marieke, dus moet ik iets dieper gaan graven in mijn eigen "ik" persoontje en wat kom ik daar allemaal tegen:



*  ik hou van katten, maar ...ben wel bang van alles dat pluimen heeft.

* ik heb interesse in zovele leuke dingen, maar na een tijdje ben ik die dan ook weer vlug beu.

* ik verdraag geen onrechtvaardigheid.

* ik ben meestal goed geluimd en lach veel, maar als ik kwaad ben dan blijft je best uit mijn   buurt.

* vriendschap is voor mij heel belangrijk.

* sinds kort en dank zij bloggen heb ik een nieuwe hobby: fotografie

* ik vertroetel en zorg graag voor anderen, net als mijn vader.

Nu is het mijn beurt om 15 andere blogvriendinnen uit te nodigen voor deze award, dit vind ik heel moeilijk want er zijn zoveel leuke blogs die deze verdienen en ondertussen zijn er al velen die reeds een award gekregen hebben, en je kan moeilijk maar blijven vertellen over jezelf.

Daarom geef ik deze verdiende award door aan  :


- Willie van http://hartenvier.blogspot.com/
- Jacqueline van http://label-24.blogspot.com/
- Lizet van http://lielieshome.blogspot.com/
- Loes van http://maisonlouise.blogspot.com/
- Manuela van  http://maisonmarieetflorence.blogspot.com/

Succes ermee dames, vertel 7 wetenswaardigheden over jezelf en stuur deze award dan door naar (15) andere leuke blogs.

Liefs
marieke

zaterdag 11 februari 2012

Eerste liefde


Ik was nog maar 6 dat ik "haar" leerde kennen, al vlug kreeg ik een liefde-haat verhouding met haar.  Papa was muziekleraar en het sprak vanzelf dat al zijn kinderen één of meerdere muziekinstrumenten zouden gaan bespelen.  In het begin was het best leuk en ik was ook heel fier over mijn prestaties, zeker op het heilige moment dat het linkse hand een  ander spel speelde (begeleiding) dan het rechtse (melodie).  Het gegoochel met deze 2  werd alsmaar moeilijker en complexer en alsof muziek spelen al niet moeilijk genoeg is, haalden ze er ook nog eens bemols en kruisen bij.  Het was niet voldoende om zomaar een stukje te spelen maar muziek moest je voelen en ontleden, stel je voor als 10 jarige dat ik er soms mijn buik van vol had.  's Nachts dwarrelden de la en de do kruis door mijn dromen, al waren ze stoute feeên uit één of ander kinderverhaal.

Bij ons thuis als het over "muziek" ging, en daarover hadden wij dagelijks gesprekken, meningsverschillen en soms ook ruzies was er maar één woord dat vader kende "doorzetten".
Op mijn 15de nog even getwijfeld om verder te studeren aan het conservatorium, papa zei dat ik het moest gaan proberen maar ikzelf twijfelde enorm aan mijn kunnen en mijn keuze ging een totaal andere richting uit.  Zo werd het kleine muzikale meisje geen succesvolle pianiste zoals haar vader graag gewild had, maar werd een bediende onder de zoveel andere bedienden, met onder haar naam een engelse titel, dit om wat meer indruk te maken vooral naar klanten toe.  Was dit uiteindelijk de juiste keuze, of had ik...toch maar best geluisterd naar de "wijze"raad van mijn  vader.  Zo is het leven éénmaal, je maakt een keuze en het bepaalt verder je leven...voor ieder van ons.

Maar mijn eerste liefde, de muziek blijf ik trouw.  Mijn stem is jarenlang mijn instrument geweest en ook mijn beste vriendin de piano gaf ik niet op en wisselde haar soms af met de gitaar.  Jarenlang heb ik haar niet meer bespeeld, er waren nu éénmaal andere prioriteiten.  Mijn oudste dochter Anneke speelde onlangs op de piano en bij het horen van deze klanken nam ik het besluit, ik zou weer piano gaan spelen.  Het begin was moeilijk en de partituren die  vroeger vanzelf klonken, klinken nu wat gebrekkiger maar ...wij zetten door.


Op dit moment oefen ik het liedje "I will always love you", en dit is "mijn valentijn" voor manlief.
Oefening baart kunst...zei vader ooit ... en nu moet ik echt hier afsluiten want zij wacht op mij... samen gaan wij al spelend oefenen voor de grote verrassing...

Liefs
marieke

zondag 5 februari 2012

Winters avontuur...in de zevende hemel


Vrijdag...op deze dag begint elke week "mijn" weekend.  Dag van poetsen, winkelen maar ook leuke uitstapjes worden gepland op vrijdag.  Deze vrijdag afgesproken met Viv om even langs te gaan bij Michelle van "In de zevende hemel".  In haar webwinkeltje had ik eindelijk mijn schildersezel gevonden, onmiddellijk Michelle gemaild om te vragen deze voor mij te reserveren en afgesproken dat wij op vrijdag 3 februari het zouden komen ophalen.

De dag kondigde zich mooi aan met een stralende zon en tegen de middag enkele wolkenvelden, op de radio hadden ze sneeuw voorspeld, maar optimistisch zoals wij zijn, zou het wel allemaal niet zo erg worden.
Viv stelde voor om te rijden tot bij Michelle, wat ik heel leuk vond, want sinds mijn laatste ongeluk nu een maand geleden, zit er toch nog even de schrik in.

Michelle stond ons al op te wachten en na een snuffeltocht in haar leuk brocante winkeltje en enkele spulletjes rijker nodigde zij ons uit voor een lekker tasje koffie.  En plots... begon het te sneeuwen...na een dikke zoen namen wij afscheid van Michelle en de terugreis kon beginnen.


Lang heeft die niet geduurd...na nog geen 1/2 km. reden wij vast op een aardeweg.  Viv zag het nog wel zitten en probeerde uit volle macht achterruit te rijden, maar de auto wou niet weg noch voor-of achteruit.  Daar zaten wij dan vast in de eerste sneeuw.  De ernst van de zaak niet ziende, dachten wij met enkele sterke armen er wel uit te geraken dus liep ik terug tot bij het huisje van Michelle en vroeg haar om ons even te helpen.  Michelle trommelde haar 2 zonen op en met ons vieren zou het wel lukken om de auto eruit te krijgen.  Toch wel een beetje "te"optimistisch... de auto zat muurvast in de bevroren sneeuw.  De laatste oplossing een takelwagen bellen en ...na 1 1/2 uur wachten kwam hij eraan...onze "oranje"redder in nood.
Viv opperde nog van "dat hij niets durft te zeggen, dat het weeral vrouwen zijn", maar neen hoor, oranje redder was ook nog gentleman en zei dat dit nu éénmaal kan gebeuren, zonder het woord "vrouw" uit te spreken...


Ondertussen waren ook  man Jo, dochter en kleinzoon van Michelle thuisgekomen en kwamen ook een kijkje nemen naar de attractie van de dag.  Jo had het goede idee om dit alles op foto te nemen en opperde om er een blogje van te maken...bedankt Jo, ik zat even zonder inspiratie, maar daar gaf je mij weer een leuke tip.
Na nog een lang uurtje traag rijden kwamen wij thuis aan en manlief was er ook nog niet, hij kwam van Mol naar Mechelen en heeft er bijna 2 uur over gedaan.  Voor onze geplande winterwandeling die avond kwamen wij te laat, vonden wij al bij al niet zo erg, wij hadden er even genoeg van van al die sneeuw...dus hebben wij samen de avond doorgebracht lekker voor de haard.

Toch was het een fijne leuke namiddag en éénmaal thuis heb ik nogmaals genoten van mijn gekochte schildersezel en nog andere leuke spulletjes.

Staat hij er niet prachtig bij...
nog een leuke oud olieflesje..en een nieuw kleedje en wit kapje voor mijn allereerste popje "Paola", wel ietsje te groot maar ik kon er niet aan weerstaan.  Na al die jaren van trouw verdiende Paola  dit wel...


 nog leuke kantspoeltjes...zocht ik al een tijdje naar...




en dit leuke klokje smeekte om mee op avontuur te gaan...ik kon haar niet weerstaan en nam ze dus mee..

Het werd een memorabele vrijdagnamiddag, met veel gezelligheid en nadien wat avontuur, maar zoals Victoria zei bij mijn thuiskomst, dat smeedt alléén maar beter de vriendschapsbanden...

Liefs
Marieke