Pagina's

woensdag 18 januari 2012

Dankbaarheid-ode aan Phil Bosmans

Phil Bosmans is er niet meer, maar hij laat ons wel een rijke erfenis na, zijn prachtige spreuken  die hij schreef voor De Bond zonder Naam (BZN).
BZN een maatschappij kritische beweging die mensen in nood helpt, maar die vooral ook gekend werd bij het vlaamse publiek door hun spreuken op de jaarkalender.

Phil werd geboren in 1922 in het Limburgse Gruitrode, in 1941 werd hij pater.  Vanaf 1957  legde Phil zich volledig toe op de uitbouw van de Bond zonder Naam in Vlaanderen, waar de kleine man centraal staat.
Hij stond 36 jaar lang aan het hoofd van deze organisatie en was ook de auteur van zijn gekende spreuken begrijpbaar voor iedereen alsook tal van boeken.



Gisteren hoorde ik in het nieuwsbericht dat je hem kan beschouwen als de eerste twitteraar, zijn spreuken waar kort  en positief maar gaven de juiste essentie weer.

Enkele van zijn spreuken:

"Een mens zonder gebreken is een gebrekkig mens"

"De zon gaat niemand voorbij, maar als je zelf door de schaduw kruipt, kan ze je niet vinden"

"Een klein ideaal is beter dan een groot kapitaal"

"Noten mag je kraken, mensen nooit"

"Je ziet alles heel anders en veel beter door ogen die getraand hebben"

en voor mij één van de mooiste:

"Geduld is een stille vorm van liefde"



MEMORIUM SPREUK van de Bond zonder Naam:

"MIJN LAATSTE WOORD : DANKBAARHEID"

Liefs
Marieke

zondag 15 januari 2012

weer een jaartje bij...

En ja wij zijn weer een jaartje ouder geworden, op 11 januari was het zover, 's morgens stond manlief al klaar met een lekkere tas koffie, pannekoek en een prachtige orchidee.



's Morgens  met wat tegenzin vertrokken naar het werk,  tja met je verjaardag gaan werken is nooit echt leuk, dan wil je wel graag wat anders doen dan werken.  Gelukkig daar stond mijn zusje mij op te wachten (zij werkt in hetzelfde bedrijf) met een leuk kaartje en een kadobon voor 2 kappersbeurten. Ondertussen kwamen de verjaardagmails binnen van de collega's en directie, wat ook altijd een leuk moment is. Ook Victoria en Anneke waren hun mamaatje niet vergeten, want  vanuit Zweden stuurde Victoria een prachtig sjaal met als tekening erop een typische zweedse eland en van Anneke een douchegel, scrub en bodymilk van Rituals, zalig...






Terug thuis hoefde ik niet te koken en manlief trakteerde op een etentje "en amoureux"...


Vrijdag kwam ons vriendinnenkliekje samen om naar jaarlijkse gewoonte mijn verjaardag te vieren.  Als er één van ons achten verjaart, komen wij samen om de jarige te vieren en in de bloemetjes te zetten.  
Het aperitief ging door  bij mij thuis, een lekkere coupe schuimwijn met hapjes, ook hier werd ik verrast met een mooi bloemstukje gemaakt door vriendin Vera en dan nog een extraatje van de 8 vriendinnen een leuke kadobon van een tuincenter in de buurt. 


Daarna richting restaurant voor een "uitgebreid" etentje, het was weer een leuk avondje onder vriendinnen met het nodige gelach, gepraat maar ook kunnen wij onze dagelijkse probleempjes en vragen aan elkaar kwijt.
Zo wil ik wel 54 worden en zelfs nog ouder, met een gezond lichaam en geest en omringd door mensen die van je houden, je koesteren en in jou geloven.  

Liefs
Marieke



vrijdag 13 januari 2012

leuke challenge bij Bizzy @home-detail foto's


Weer een leuke challenge om aan mee te doen.  Dit zijn mijn 4 lieverdjes maar in "detail"...ze zien er grappig en soms gemeen uit...wat zit er achter die blik???  Zal ik even lief zijn, lekker gek doen of durf niet te dicht komen want vandaag is het mijn dag niet....

Doen jullie graag mee aan deze leuke challenge, ga dan even kijken bij http://bizzyathome.blogspot.com

Er zijn al enkele leuke detailfoto's maar er kunnen er nog veel bij...ik doe alvast mee ...

Liefs
marieke

zaterdag 7 januari 2012

wij zijn terug...


Vooraleer ik jullie mijn reisverhaal vertel, wens ik aan al mijn lieve blogvriendinnen een zakje vol met klavertjes vier, dat zij jullie veel geluk, en liefde mogen brengen en daarbij nog een flinke portie blogplezier!!

Mijn principessa (troetelnaampje van  Victoria) was zo blij ons te zien en vooral de kerst, dat toch een echt familiegebeuren is, samen te kunnen doorbrengen in Zweden. 

Het was een lange auto- en boottrip,  en het zoeken naar ons huisje ginds was een hele sinecure.  Na 2 uren zoeken vonden wij het gele huisje maar niet, het zou een dorpje zijn vlakbij Växjo maar wij bleven maar rondtoeren en de GPS vond maar niet de locaties die wij hadden ingetikt.  Manlief vond het helemaal niet meer leuk en begon zijn  geduld te verliezen, uiteindelijk hebben wij de hulp van de huisbaas moeten inschakelen en bereikten wij na....52 km. verder eindelijk ons gele huisje.
Pittoresk was het wel, maar voor ons kleine Belgen die wonen in een klein land, was 52 km. nu niet onmiddellijk "in de buurt".  Wij hebben enkele keren die 52 km. heen en weer gereden, en het eigenaardige is dat je inderdaad na enkele dagen ook gaat denken van "het valt nog best mee"'.






Het gele huisje bleek in een ver verleden een boerderij te zijn geweest, het is een groot huis met verschillende kamers en deze zijn ingedeeld in nog kleinere kamers.  Het werd dus een hele zoektocht om het huis te verkennen.  Het was gelegen dicht bij een meertje en geloof mij Zuid-Zweden heeft enorm vele meren en meertjes, en naaste buren hadden wij niet.   Ook buiten is er ruimte met overvloed, je wordt niet gehinderd door verkeer en ook niet door mensen, eventueel kan je het bezoek verwachten van een eland of een haas.  Het gaf ons een enorm gevoel van vrijheid en de natuur is overal rondom .  Zalig!!



Met Kerstdag kwam het zonnetje ons in de namiddag vergezellen en wandelden wij 2 uur lang in het bos en zo naar het meertje toe.  Manlief was onder de indruk van de houten uitkijkposten in het bos en voelde zich er meteen thuis.  Als een oudere Tarzan liet hij zijn kunstjes zien.



De volgende dag vertrokken Victoria, Steffi (mede studente), manlief en ikzelf richting Växjo, weg van het platteland  maakten wij kennis met de stad, ikzelf vond deze heel charmant en vooral de wandeling rond het grote meer was koud maar gezellig.




Nadien was het fika time, dus een tas warme chocolademelk met een taartje. Dan even terug naar het studentenhuis,  de studentenroom was onder gedompeld in een leuke kerstsfeer en bij gebrek aan tijd en geld hadden zij zelf leuke kerstversieringen gemaakt.


Nog even het vriendje van Victoria ophalen aan het station en dan weer richting geel huisje.

Door één van de medestudenten werd ons een tip gegeven om even door te reizen naar Karlskröna,  thuisbasis van de zweedse marine.  Eeuwenlang had Zweden een sterke marinemacht en de gekende zweedse vloot trok dikwijls uit om veldslagen te bevechten met o.a. buurlanden zoals Denemarken.   Deze stad is dan ook fier op zijn militair verleden en je vindt er overal nog overblijfsels van.  Het plaatselijk museum bracht ons wat zweedse geschiedenis bij.



Wij vonden het allen wel heel spijtig dat wij geen sneeuw hebben gezien, wat had het nog allemaal mooier geweest dit alles met een wit kleedje aan.  Ik blijf echt van wit houden, niet alleen voor mijn interieur en kleding maar ook blijkbaar voor de natuur.  Wit brengt je in die serene, zuivere sfeer, een kleur dat best past bij Zweden.  


Ook vind ik die typische zweedse huizen mooi en uniform.  In de streek waar wij verbleven, waren de huizen gedeeltelijk van hout en soms ook geschilderd  in de kleuren geel en lichtblauw.  Ze hadden dezelfde eenvoudige uitstraling, niet zoals hier bij ons waar je in één straat 20 soorten huizen tegenkomt.  Zelfs de kerstversiering was sober maar mooi, bijna elk huisje had een al dan niet fonkelende ster of het eeuwenoude zweedse kandelaartje met dan wel witte elektrische lichtjes.   De Zweden houden van kerstmis en alhoewel het buiten koud kan zijn is het binnen gezellig warm.


Wij hadden dan misschien geen witte kerst, maar ons hart was opgewarmd.  Wij hebben gezellige dagen doorgebracht met Victoria, en ja...heel binnenkort is ze terug hier bij ons.



Liefs
Marieke