Pagina's

donderdag 1 september 2011

laat klaagbloempje op woensdag

Deze keer niet op tijd...met het bloempje op woensdag, deze keer geen gedichtje of verhaaltje maar deze keer de reële werkelijkheid - ik heb het verdomd moeilijk !!

lege nestsyndroom??


Elke avond als ik thuiskom van het werk, onmiddellijk skype programma aanlinken voor eventueel contact met Victoria.  Meestal komt ze niet on-line omdat zij nu éénmaal andere dingen te doen heeft, dan elke avond met mama te skypen, wat begrijpelijk is, maar die mama heeft het daar verdomd moeilijk mee.  Wat gebeurt er toch met mij, zij heeft het daar goed, de eerste cursussen vielen best mee, ze maakt er vele vrienden en met haar is alles prima in orde, zoals ze onlangs zelf zei.  Dat was toch wat ik wou...alles is ok en wat dacht ik nu, dat zij elke avond met mij zou gaan skypen...tenslotte heeft zij daar ook een leven en het wordt stilaan tijd dat ik hier ook terugstap in mijn eigen leven.



Ik ben terug aan het werk en vanaf volgende week is er weer het wekelijks turnuurtje en yogales aangevuld met de nodige activiteiten en creatieve cursussen van bloemschikken tot kunstgeschiedenis.
Het gaat weer wel de goede kant op met mij, morgen verf ik verder mijn stoelen wit en zondag ga ik samen met een vriendin kijken voor de nieuwe stoffen van diezelfde stoelen.  Inderdaad ik verveel mij nooit ...maar ik voel mij soms zo verdomd alleen en zo stom...soms, heel soms zou ik willen dat mijn kinderen nog klein waren, en dat ze elke dag bij mij zijn, en dat "de mama" het middelpunt is van deze wereld en dat.....

Sorry beste blogvriendinnen, voor dit klaagbericht, maar het kan zo deugd doen om alles effe op te schrijven en door te geven.  Wees gerust, alles komt wel goed ...ik voel mij nu al stukken beter!

Liefs 
Marieke


26 opmerkingen:

  1. Nog geen ervaring hiermee, maar ik kan me voorstellen dat het erg wennen is als je kinderen niet meer iedere dag thuiskomen.
    Mag je best even over klagen hoor. Digitale knuffel.
    Groet, Annet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik voel met je mee Marieke. Je kinderen loslaten is bijzonder moeilijk. Goed dat je het van je af kunt schrijven! Dikke knuffel van mij, Anja

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik verlang ook wel eens terug naar die tijd. Vier kleine kotertjes voor wie ik het middelpunt van hun wereld was.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh, lieve meid toch!

    Dit is heel normaal hoor! Dochter ver weg en heeft haar eigen leventje nu en er valt voor jou een leegte. Dat is even wennen!

    Eén geruststelling, dit gevoel gaat weer over en de leegte vult zich vanzelf weer aan.
    Ik had ook dit gevoel van verdrietig zijn (en al mijn vriendinnen ook met hun kinderen) toen mijn dochter de deur uitging en nu is het fijn en gezellig als ze langs komt.

    Ik lees dat je kunstgeschiedenis gaat doen, daar ben je wel even zoet mee.

    Ook voor mij begint in september de 1e semester kunstgeschiedenis.

    Hou je taai, zoals op de foto en het gaat helemaal goed komen.

    Lieve groet,

    Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Weet dat het moeilijk is ook al weet je dat het goed met ze gaat voel je je toch rot...het loslaten van je kind is erg moeilijk vooral als ze verder weg is en je niet even langs kan wippen ... wens je heel veel sterkte het komt goed dike knuffel lieve groet rosita

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Kijk en daar gaat het om.,......dat jij je goed voelt !! schrijf het maar lekker van je af !!....liefs van mij...xxx...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind het geen klaagbericht hoor,je hebt het gewoon moeilijk en moet wennen dat je dochter niet meer thuis woont ,en ze woont ook nog eens ver weg.Schrijf het maar gewoon even van je af,dat lucht gewoon lekker op.
    Sterkte en liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Inderdaad van je afschrijven is een goede remedie!
    Mijn kids zijn nog thuis maar inmiddels 15 en 17 vaak denk ik ook nog waren ze nog maar klein...maar ook deze leeftijd heeft z'n charme.
    Toch hebben ze mij steeds minder nodig en ik kan me inderdaad nu al eens afvragen wat nu als ze het huis uit zijn? Kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt hoor!
    Spreken jullie geen vaste tijden af met skype?
    Misschien gaat dat beter werken dan kun je er naartoe leven...hoor ik maar van anderen hoor!
    Ga lekker beginnen aan al die nieuwe uitdagingen en probeer een beetje te genieten.
    Heel veel lieve groetjes Maia

    BeantwoordenVerwijderen
  9. O ja enne je klaagbloemetje is wel mooi!
    De titel treffend en heel goed dat je het zo doet!
    xxx Maia

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Je hebt gelijk en ook geluk dat je het van je af kunt schrijven. Ik begrijp je zo goed, moeder zijn part time zoals het nu bij mij is, is verdomd moeilijk. Bij jou is het full time! Soms zou ik zelfs geen kinderen willen (alleen maar voor al die pijn niet te moeten voelen als je ze mist) Loslaten is de boodschap ... Maar laat ons van de mooie momenten genieten he !

    Lieve groeten
    Carine

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Im in the same situation as you.But we will get through it fine.

    Happy September!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Lieve Marieke

    Het is heel begrijpelijk dat je je zo voelt.
    Je dochter is ook nog eens ver weg.
    Maar je bent in de wetenschap,dat dit maar tijdelijk is.
    Probeer je daar maar op te focussen.
    Ook bij mij in huis is het een stuk stiller,want zoonlief is de afgelopen week,
    in zijn huisje gaan wonen.

    En je mag het best van je afschrijven,hoor.
    Wij begrijpen je echt wel.

    Liefs Ans

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ha Marieke,
    Ik weet precies wat je bedoelt hoor! het is zo raar! je hele ritme is weg je huis op de kop! Er ontstaat een lege plek die langzaam weer opgevuld moet worden. Vorig jaar ging mijn dochter naar griekenland op stage. Nu woont ze sinds deze zomer samen met haar vriend. Gelukkig wel in de buurt maar toch! Het is zo anders maar ook wel super leuk om bij je dochter even aan te wippen voor een kop koffie en een gezellige kwebbel. Meid langzaam komt je draai wel weer terug en bedenk dat ze er gelukkig maar tijdelijk vertoefd.
    Lieve groetjes
    dikke knuffel
    Yolanda

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hallo Marieke,
    Wat lekker toch om alles zo van je af te schrijven. Dat hebben we allemaal zo nu en dan nodig. Mijn oudste dochter ging samenwonen toen ze 18 werd en de jongste bleef bij haar vader toen ik ging scheiden... Zij wonen definitief op een ander adres... Maar ik ben in de buurt, en dat weten ze. Loslaten heet het...
    Moeilijk is het... Moeder ben je voor het leven en zorgen maken blijf je dus je leven lang doen. Maar ze kunnen het, die kinderen van ons...! Zolang het lijntje maar in tact blijft.
    Schrijf het dus maar lekker van je af, daar doe je goed aan... Heel herkenbaar voor ons allemaal.
    Ik wens je een heel fijne dag toe,
    Groetjes,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Zo goed even je gevoel van je afschrijven.....
    Doe vooral wat goed voor jou voelt..... je gevoel dat mag er zijn!
    Zo begrijpelijk.....
    Heel veel sterkte,

    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Ohh kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Lijkt me zo moeilijk! Dus ik geniet nog maar volop van het 'mama, waar ben je, maaaamaaa!'
    Sterkte xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ja vindt het geen klaag bericht hoor. Bekijk het van de positieve kant. Je mist haar een teken dat je veel van haar houdt.

    en van je afschrijven daar is het blog toch ook een beetje voor. Je moet doen wat jij vindt dat goed voelt.

    Groetjes
    en een fijn weekend

    ESther

    BeantwoordenVerwijderen
  18. O, Marieke ik heb het er ook lang moeilijk me gehad hoor...toen ze alleen gingen wonen, zorgen, ongerust, niet meer alle dagen gezellig met ze praten, soms was ik zelfs boos...maar dat gaat over en het is nu eenmaal zo loslaten is heel moeilijk...maar als ze nu op bezoek komen is het extra gezellig en als jou dochter weer thuis komt ben je overgelukkig!! en hebben jullie een nieuwe fase om naar uit te kijken, komt allemaal goed!

    Dikke knuffel van mij!
    Lieve groetjes Michelle

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Och Marieke, dit is ook het allermoeilijkste dat er is, het loslaten, dat gaat met vallen en opstaan en het heeft er niets mee te maken dat het niet goed gaat. Meis je bent moeder voor de rest van je leven en dan is het moeilijk, je moet het accepteren en aanvaarden maar dat doet verdomde pijn.
    Schrijf maar lekker van je af hoor, dat lucht op.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Hoi Marieke,

    Idd heel jammer dat je niet kunt komen, was wel gezellig geweest.
    Lief dat je even een berichtje achterliet!

    Groetjes Inge

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Fijn toch om af&toe even de dingen van je af te schrijven...

    Fijn weekend! Groeten, Miranda

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ik kan me zo goed voorstellen hoe jij je voelt !!!!!Je kinderen loslaten is ZOOOOO,..
    moeilijk !!En dit is geen klaagpost hoor, het doet gewoon pijn en...het loslaten heeft nou eenmaal tijd nodig, zowel voor jou als voor jouw dochter,het is gewoon een proces wat bij het leven hoort.
    Ze vliegen wel weer terug in het nest maar wel anders.
    Een hele lieve groet van Elly.

    BeantwoordenVerwijderen
  23. soms moet het er even uit he tja het valt niet mee om los te laten.

    fijn weekend
    gr Stina

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Hey lieverd, zelf heb ik helaas geen kinderen dus neem het aan van een "ervaringsdeskundige": je leert het nog om je tijd zonder hun op te vullen ;)))))
    Nee, hoor, even geen gekkigheid, het is volgens mij niet meer dan normaal dat je haar zo mist, het zou pas erg zijn als dit niet zo was, enne........wij zijn er toch om even tegen uit te huilen ;)))
    Fijn weekend, ik ben benieuwd naar je stoelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Ik moet er ook niet aan denken dat mijn kinderen zo'n lange tijd zo ver weg zijn. Loslaten is inderdaad moeilijk. En het is geen geklaag, het is gewoon even lekker om van je af te schrijven. Ben erg benieuwd naar je stoelen. Groetjes Dicky

    BeantwoordenVerwijderen
  26. ik kan best begrijpen dat je het moeilijk hebt! liefs, @nne

    BeantwoordenVerwijderen