Pagina's

zondag 31 mei 2015

Een clematis in de tuin...



Kijk eens aan, hier zijn wij weer!!!

Mijn eerste verslag sinds bijna een jaar geleden, en ondertussen gaat het hier prima.  Door het mooie weer van de voorbije weken, is de tuin in mei weer op zijn mooist.  Velen verkiezen de hitte en warmte van de zomer, geef mij maar de betovering van de lente.  Eén van mijn lievelingsbloemen is de clematis.  Als ze net ontwaakt lijkt ze op een exotische schoonheid.



Een weelderige bloei is verzekerd als zij staat op haar lievelingsplaats met haar hoofdje in de zon en de voetjes in de schaduw.  Wat voeding en succes verzekerd!!

Mag ik jullie de dames even voorstellen :

de maagdelijke  Miss Bateman - elk jaar een voltreffer...


de lustige Nelly Moser - zij is niet te stuiten...


de mysterieuze Niobe


en niet de allerminste - The President!!



de kerngezonde Jackmanii Purpurea


 verleden jaar deed deze dame haar intrede in onze tuin.  Zij blijkt een "sans papier" te zijn want haar identiteitskaartje is zoek...wie helpt mij met het vinden van haar naam?


Liefs

Marieke

donderdag 28 augustus 2014

Groene kronkels.




Ik weet niet of het nu aan mij ligt maar die eerste dagen van mijn verlof ben ik steeds mijn ritme kwijt en voel ik mij verloren in die massa aan vrije uren.  Thuis loop ik van de slaapkamer naar de keuken en weet niet goed of ik nu eerst die cake zou bakken of starten met het opruimen van mijn werkateliertje.

Ondertussen heb ik het onkruid gewied in de voortuin, deze was op enkele weken tijd uitgegroeid tot een mini -jungle waardoor de haagwinde sierlijk had gewoekerd tussen de roze Mozart-rozen en de Annabella's.  Ook de rode kornoelje, die ik in het voorjaar rijkelijk had gesnoeid stond erbij alsof hij een overdosis aan groeipillen had gekregen.  Gewapend met de snoeischaar knipte ik overhangende takken weg en in al mijn bedrijvigheid knipte ikzelf een stuk uit mijn linkerpink. Deze bloedde zo hevig dat ik het bloed met moeite kon stelpen.  Met een stukje huid minder en een grote pleister rond de kleinste vinger gingen wij weer aan het werk, deze keer wel wat rustiger.  Bij het nemen van enkele foto's van de opgeruimde voortuin, was ik niet tevreden over het resultaat, het bleef toch maar een onoverzichtelijke iets.




Enkele jaren geleden was ik een fervente liefhebber van tuinen met een romantische uitstraling zoals de tuin van de limburgse Dina Deferme.  Haar tuin van enkele  hectaren groot opgedeeld in schilderachtige tuinkamers was voor mij het te volgen voorbeeld.  Met diens verschil dat Dina tuinarchitecte is en enkele mensen in dienst heeft, die net als kabouters alles doen om haar droom te verwezenlijken.  Voor mijn droom waar te maken waren er geen kabouters meer beschikbaar en sta ik er meestal alléén voor en heel soms helpt manlief.  Alhoewel hij zich verdiept heeft in het snoeien, verzorgen en oogsten van zijn boomgaard en wekelijks het maaien van het gras helpt  hij mij soms bij de zwaardere tuinwerken in de bloemenborders.

http://www.deferme.be/index.php/nl/

Eén van Dina's theorieën om een mooie border te bekomen is om de struiken en vaste planten heel dicht naast mekaar te planten, zodanig dat je een mooi bloementapijt verkrijgt waar onkruid geen kans krijgt te groeien.  Nu ja, onkruid vergaat niet en als de kabouters even geen tijd hebben om te wieden dan wordt de border net als een kleuren doorlopen schilderij.



Een plantenverhuis wordt overwogen en ik beslis dat in het najaar een groot deel van de vaste planten uit de voortuin een nieuwe plaats krijgen in de border achteraan het huis.  Met enige spijt neem ik dan afscheid van de romantische tuinideeën en sluit mij aan bij de volgelingen van een praktische en overzichtelijk voortuin.  Hoe die er zal uitzien, weet ik nu nog niet, bladerend in plantentijdschriften en speurend op blogs en internet krijg ik een fictief beeld van de nieuwe voortuin, de droom wordt dan werkelijkheid door 2 vrouwenhanden, waarvan één met een gehavende pink.




"Gardening is an exercise in optimism" 

Liefs
Marieke

zondag 17 augustus 2014

Boek versus e-book?



Ik geef toe, ik ben verslaafd aan boeken. Mijn moeder vond mij dikwijls terug in een hoekje van het huis, met een boek op de knieën.  Het begon met de boekjes "Tiny", wat later werden het vooral strips zoals "Suske en Wiske", "Jommeke" en nog veel later boeken met wat meer inhoudelijke bagage.
Mijn voorkeur gaat naar historische romans maar ook verhalen met wat meer spanning zoals deze van Agatha Christie of een Dan Brown vind ik best leuk.




Een boek dat moet je in je handen houden, zo zijn wij toch opgegroeid.  's Avonds in bed nog even een boek lezen en daarna half slapend gooi ik deze naast mijn bed.  De volgende morgen stel ik dan met enige frustatie vast dat het boek net niet openviel, op die bladzijde die ik de avond voordien las.
Ook de trein is een aangename plek om een boek te lezen.  Sommigen beweren dat het lijkt dat ze zo sneller op hun plaats van bestemming komen en het is ook een afleidingsmanoeuvre naar anderen toe om zonder woorden duidelijk te maken van "laat me even met rust".

De dag van vandaag is het hip om boeken te lezen via je iPad, je kan dan boeken gratis of tegen betaling downloaden.  Het heeft toch wel wat voordelen, want lettertypes kunnen aangepast worden, en op reis hoef je geen stapels boeken mee te sleuren in je bagage.  Wel niet vergeten je iPad op te laden, want anders kan je met zo'n ding niet veel meer doen, en zeker niet lezen.

Nu je hoeft perse geen iPad te kopen om elektronische boeken te kunnen lezen, het kan natuurlijk ook via je iPhone of smartphone.  De naam zegt het zelf "slimme telefoon", waarmee je niet alleen je man mee opbelt om te vragen om na zijn werkuren nog een broodje mee te brengen, of nog vlug een vergeten  "gelukkige verjaardag" sms't naar die ene vriendin ginds in het verre Canada.  Je kan er ook inderdaad boeken mee lezen.

Enkele maanden geleden kreeg ik van mijn oudste dochter zo'n smartphone cadeau, dit nadat mijn eigen gsm'tje de pijp aan maarten gaf.  Ik had dat dingetje al jaren in gebruik, kon er uitsluitend mee bellen en sms'en, waarvoor het volgens mijn mening ook voor gemaakt was.  Dochterlief vond dat mama met haar tijd maar eens mee moest, en kocht dus voor mijn verjaardag zo'n slimme telefoon.  Nu ja, slim is ie wel, je kan behalve bellen en sms'en ook nog foto's nemen, een dagboek bijhouden, allerhande interactieve spelletjes spelen, een "to do" lijstje opstellen dit mocht je geheugen het laten afweten, wat af en toe wel eens gebeurd. Nog snel even nieuwsgierig meekijken op Facebook wat de anderen allemaal doen of gedaan hebben en je kan apps downloaden.  Play store is zo'n app waarmee je o.a. boeken kan downloaden.

Je mag dan eerst een aantal bladzijden gratis lezen vooraleer je overgaat tot de uiteindelijk koop ervan.
Dus nam ik de proef op de som en begon met het gratis lezen.  Al vlug trok ik de tekst met duim en wijsvinger wat verder open, want de letters leken als mieren zich te verspreiden over het al te kleine scherm.
Enkele bladzijde hield ik het dapper vol maar zwichtte uiteindelijk en drukte op de toets backspace.
Ik miste de aanwezigheid van mijn trouwe metgezel, de geur van oud papier en lijm, het vasthouden met beide handen van de geplastificeerde kartonnen kaft, het dichtslaan ervan.  Ik denk even terug aan die tijd toen mijn moeder aan mijn bed verhaaltjes voorlas,  hoe ze zelf er haar eigen verhaal bij fantaseerde om het allemaal nog spannender te maken.  Ook de oude plaatjes van de Tiny's, Sus en Wis en C°  dwarrelen door mijn gedachten en ik denk van misschien toch nog maar even te wachten met de aankoop van die iPad.
Ik kijk nu al uit naar een volgende bib bezoek, de leeszaal met zijn loodrechte rijen, de mooi op naam gerangschikte boeken, het maandelijkse praatje met de bibliothecaris en het sjouwen met boeken neem ik er met plezier bij.


Zijn e-books bij jullie al dagelijkse kost of toch een voorkeur voor het lezen in een "echt" boek?  
Ook tips zijn altijd welkom!!



Liefs 
Marieke





vrijdag 8 augustus 2014





                   I’m back again 


Enkele weken geleden, tijdens een etentje onder vriendinnen, vertelde Vera dat zij de berichtjes miste van Bleudelavandou.  Beter nog, bleek zelfs dat zij er naar uitkeek, vooral naar de verhalen maar ook de afbeeldingen en berichtjes.  Zoals verwacht volgde de vraag na de vaststelling, en tja wat was er toch gebeurd met het blog Bleudelavandou.
Zag Marieke het verblijf in blogland als bekeken, gebrek aan spirit of nog erger was zij ziek en haar lichaam te zwak om nog te vertellen en te schrijven over haar dagelijkse bezigheden.

Wel een geruststelling is dat het goed gaat met Marieke, haar leefwereld is op die enkele zwijgzame maanden niet veel veranderd of...toch wel?

Het begon allemaal zo'n jaartje geleden, door implementatie van een nieuw softwarepakket op mijn werk werden de werkende dagen alsmaar langer en vermoeiender.  Na een lange werkdag waren mijn reservebatterijen uitgeput en was de drang om 's avonds nog achter een computerscherm te tokkelen zo goed als nihil. Als alternatief koos ik ervoor om af te kicken door wat tuinwerk of een etentje met vrienden of familie waar ik dan mijn frustaties kwijt kon.

Ook lukte het mij niet altijd om te gaan sporten waardoor ik mij dan heel ongelukkig voelde en de volgende dag weer naar het werk vertrok met een flinke portie zelfverwijt.  En als toetje op de taart, kwam daarbij nog dat manlief zijn project in Algerije ten einde liep en daarna vriendelijk werd afgedankt voor bewezen diensten.

Het leven is voor sommige onder ons iets wat beweeglijker dan voor andere.  Maar net zoals "old Frankie" zong "That's life", kronkelt ons leventje nu rustig verder en met wat positiviteit, creativiteit maar vooral humor zijn wij weer aan de slag.

Het innovatieve nieuwe softwarepakket is na een jaar nog steeds niet compatibel met het huidige systeem.  Een nieuwe startdatum werd vastgelegd tegen 1 november en wij zien wel wat het vervolg wordt.  Regelmatig probeer ik met het nemen van een verlofdag er even tussenuit te knijpen, ook manlief berust in het feit dat hij niet meer bij de werkende klasse behoort, maar vrij over zijn tijd kan beschikken en juist die dingen kan doen wat hij graag doet.  Bij het boodschappen gaan wij nu wat zuiniger om met onze zuurverdiende euro's en voor vakantie gaat onze keuze nu eerder naar een last minute .  Even breken met de gewoontes maar het lukt ons best.

De drang om te bloggen is nooit verdwenen, ik hou van schrijven, lezen, tuinieren en nog zovele andere dingen en deel dit graag met anderen.
Maar dit alles heeft even plaats moeten maken om mezelf eerst de rust, stilte en vooral tijd te gunnen en na deze herbronning ben ik weer één persoon geworden en loop ik mezelf niet meer voorbij.

Liefste Vera, I'm back on my feet again!!!



Liefs
Marieke




 

maandag 23 december 2013





Ik wens aan iedereen,

Iets goeds, iets lekkers.
Iets gek, iets gekkers.
Iets aardig, iets liefs,
maar hoe dan ook iets positief.

Veel geluk en een goede gezondheid in 2014

(Toon Hermans)


Liefs
Marieke

zondag 1 december 2013

Reizen...



Met een glimlach vertelt vriendin R. dat zij maandag het natte grijze België inruilt voor het zonnige Tenerife. Sinds vriendin R. een nieuwe vriend heeft reist zij samen met hem de wereld rond, de ene vakantie volgt de andere in ijl tempo op.  De valies is maar net uitgepakt of daar komt nieuwe vriend weer aandraven met een leuke last-minute.  Vriendin R. vindt dat heen en weer gefladder zalig en vertelt  bij een volgende vriendinnen meeting honderduit over haar verre avonturen.  

Het was voor mij al een hele zoektocht om de eerste passende afbeelding van dit logje op te zoeken in mijn inmiddels toch sterk aangegroeide fotobestand.  Uiteindelijk vond ik er eentje met wuivende palmbomen op een paradijselijk eiland waar ik nooit geweest ben, maar de dochters wel,  want ook zij houden van verre reizen,zei het in een rustiger tempo dan vriendin R.



Ik kan genieten van al deze dromerige zonnige plaatsen, maar dan wel op afstand.  Wat ik hiermee bedoel is dat ik niet zo van reizen hou en bij het tikken van deze zin krijg ik weer dat rare gevoel alsof ik niet normaal ben, want wie houdt er nu niet van wandelen langs een goudgeel strand, het beklimmen van de Machu Picchu of op ontdekking gaan in het land van het Hindoeïsme met zijn uitersten van sloppenwijken tot prachtige paleizen en tempels.



Al deze culturen vind ik boeiend en tientallen boeken heb ik gelezen over de geschiedenis van Egypte, Indiase kunst, de verdwenen beschaving van de Inca's en Maya's tot de stichting van Nieuw-Amsterdam beter nu gekend onder de naam New York.
Maar die drang om er even naartoe te vliegen en te belanden middenin deze verschillende culturen mis ik gewoon, ik hou helemaal niet van uren vliegen, zittend blijvend in een te kleine zetel met naast je een snurkende reisgenoot en misschien ook een beetje de schrik voor het onbekende.  Dagen heb ik nodig om even terug mijn eigen "ik" te zijn en geloof mij dit is vermoeiender dan het reizen zelf.



Toch verlaat ik zo nu en dan eens mijn vertrouwde nest en ruil ik gretig ons klein belgenland in voor het  land van " le vin et du boursin",  kan ik uren wandelen langs de Amsterdamse grachten of voel ik mij klein tussen de zuilen van een oude Romeinse tempel.  
Maar dan plots is er die drang weer, die roep van thuis en wil ik de geur opsnuiven van mijn tuin, spelend met onze 4 poezen of liggend in de zetel een boek lezen, met op de achtergrond de zachte tonen van een gekend deuntje.
Ondertussen vliegt daarboven vriendin R. samen met vriend en reiskoffer voor de zoveelste keer naar een andere bestemming en geniet ik van "mijn wereldje" en wacht met enige nieuwsgierigheid naar haar volgend reisverhaal...




Domus dulcis domus
Home sweet home
Oost, west thuis best
Liefs,
Marieke

vrijdag 25 oktober 2013

Souvenir...de Provence!!



In ons klein belgenland regent het pijpenstelen, al mijmerend denk ik terug aan de zonnige dagen.  Wat een prachtige zomer hebben wij hier gehad en zoals elke zomer heb ik weer wat quality time doorgebracht met dochter Victoria.  Deze keer zochten wij het iets verder dan België of Nederland, snel even met de TGV (5 uur) van Brussel naar Aix.  



Het ontdekken van de marktjes op de Cours Mirabeau, een lange lommerrijke avenue met een omvangrijke geschiedenis en veel fonteinen, en waar ontspannen toeristen tussen zwierige mademoisellen rondwandelen, en dan even pauzeren op het terras van één van de vele gezellige cafés.  




Een ontmoeting met Cezanne is niet te vermijden, want een groot deel van zijn leven bracht deze kunstenaar door in Aix.  In het atelier des Lauvres schilderde hij zijn gekende "les grandes baigneuses", erotiek avant la lettre,  die destijds de krantenkoppen haalden met de nodige heisa er rond.  
Op een uitstapje konden wij bij de Col des Portes de pracht bewonderen van de Sainte Victoire, een berg die meerdere malen voorkomt op de schilderijen van Cezanne en die naarmate de dag verstrijkt andere kleurschakeringen krijgt.  




In het haventje van het overdrukke Cassis in gezelschap van een oud maar boeiend Engels paartje de boot op richting "les Calanques".  Het zijn diep uitgesneden valleien met steil oplopende witte kalkstenen wanden die oprijzen in het blauwe water en je waant je even in het paradijs.  Liever hadden wij deze Calanques bewandeld, maar daarvoor hadden wij geen tijd meer over.  Het staat alvast op onze agenda om deze paradijselijke omgeving nogmaals te verkennen maar dan wel te voet.




Je kan niet voorbij de lange uitgestrekte wijnvelden van het alom gekende "Château Neuf du Pâpe"  en daar hoort natuurlijk een wijnproeverij bij,  wij nippen profijtelijk van het kostbare goedje en dat smaakt naar nog, en dus vragen wij even bedeesd naar de prijs ervan en verslikken ons bijna in het dure natje.  Toch maar beslist dat het blijft bij het proeven en enkele uren later genieten wij bij het eten van een even lekkere "côtes de Provence" maar deze is wel stukken economischer voor onze porte-monnaie (geldbeugel).  




Onder het onophoudelijk gesnerp van de cicades, bezoeken wij de oude middeleeuwse stad Avignon, met zijn majestueuze Palais des Pâpes, het verblijf der pauzen gedurende het groot Westers Schisma(scheuring binnen de roomse kerk)  waarin pauzen en tegenpauzen elkaar tegenwerken en deze laatsten hun toevlucht zoeken in Avignon.




Bij het verlaten van deze prachtige oude stad ziet je de bekende "pont d'Avignon" met al zijn legendes en vooral het gekende volksliedje "sur le pont d'Avignon on y danse..."
Het Avignon van vandaag is vooral in de zomer het mekka voor allerhande artiesten en het theaterfestival van Avignon is één van de oudste en beroemdste ter wereld en lokt elk jaar duizenden bezoekers.




Nog even pootje baden aan de Pont de Gard, een Romeinse aquaduct dat diende als watervoorziening tussen de steden Uzés en Nimes en dit monument behoort nu tot ons werelderfgoed (Unesco).




En om het op zijn provencaals af te sluiten krijgen jullie nog een extraatje , dit heerlijke en gemakkelijk recept voor een provencaalse anchoiade, dit is een pittige, vissige maar overheerlijke puree van fijngestampte ansjovis, knoflook en olijfolie.  

Ansjovis uit blik kan misschien wat te zout zijn, in dat geval voor gebruik 10 minuten weken in een mengsel van water en melk.  

Doe de ansjovis (100g) samen met de teentjes knoflook (4) (de hoeveelheid teentjes hangt af van je eigen knoflookbestendigheid), 1/2 dl citroensap en flink wat gemalen peper in een vijzel en plet het geheel tot een pasta.  Roer er dan de olijfolie onder tot men een smeuïge massa heeft.
Smeer deze anchoiade uit op een sneetje geroosterd brood of eventueel als dip te gebruiken bij rauwe groentjes.  





Bon appétit
Marieke